Leiderschap en Narcisme

Ik heb mij kostelijk vermaakt bij zien van de scène van de telefonerende Berlusconi en de wachtende Angela Merkel. Hij nam ruimschoots de tijd en Mevrouw Bondskanselier Merkel kon wel even wachten. Iedereen in de directe omgeving was even tijdelijk in de war. Immers de leider moet de Duitse Premier welkom heten. Zijn laatste stunt was dat hij Mevrouw Merkel liet schrikken door achter een standbeeld te gaan staan en hard ‘koekoek' te roepen.

Nu kan de Italiaanse premier mij altijd wel vermaken, temeer om dat ik door een professionele bril naar hem kijk. Het liefst zou ik zijn ouders willen interviewen. Pa en Ma Berlusconi hebben ongetwijfeld de handen vol gehad aan de jonge Silvio. Uitermate interessant ook om dat ons gedrag van nu is gevormd door het verleden. De eerste levensjaren van een kind zijn cruciaal: in deze periode komen we tevoorschijn als individu en worden bewust van ons eigen lichaam, geest en onze persoonlijke geschiedenis. Het gedrag van Berlusconi is te omschrijven als excentriek, aanmatigend en rancuneus ofwel alle kenmerken van narcisme. Voor mensen met een leiderschapsfunctie is een gezonde dosis narcisme heel belangrijk. Narcisme is de motor die de Berlusconi's van deze wereld aandrijft op deel uit maken van het politieke arena en of de groei van het zakelijke imperium.

Hoe kunt u merken dat u te maken heeft met een Berlusconi-tje in wording? Om te beginnen vinden zij zichzelf heel belangrijk. Het is hun gewoonte om gebruik te maken van anderen om hun eigen doelen te bereiken. Ze leven ook in de illusie dat ze bijzonder zijn, dat hun werk en de daarbij behorende problemen uniek zijn. Ze menen dat ze recht hebben op dingen, denken dat ze een veel betere behandeling verdienen en dat regels, niet op hen van toepassing zijn. Ook zijn ze verslaafd aan complimenten, daar kunnen ze er ook nooit genoeg van krijgen. Het empathisch vermogen is bijzonder laag te noemen. Ze hebben geen flauw idee wat anderen voelen. Ook belangrijk is dat ze jaloers zijn op anderen. En kunnen in enorme woede uitbarsten als ze hun zin niet krijgen. Op weg naar de top hoort een langdurige periode van ondergeschiktheid en gedwongen eerbied. Een periode waarin de potentiële leider zijn blinde ambitie moet beheersen. Sommige vallen al door de mand door constant de huidige leiding te bekritiseren. Maar sommige kunnen dat zeer goed verbergen. Ze spelen als het ware een rol met als doel de hoofdrol.