Mijn werkwijze

Een dokter doet een anamnese: hij stelt vragen en verzamelt informatie. Op basis daarvan trekt hij een aantal conclusies over wat er nou eigenlijk aan de hand is. De conclusies kunnen zijn:

• patiënt heeft een hartprobleem en is op sterven na de dood (angel en urgentie?).

• Ze zijn er net op tijd bij, omdat de patiënt het zelf in de gaten kreeg (zit daar de energie ofwel de wil om te genezen?).

• Er moet op allerlei vlakken iets veranderen om het hartprobleem te bedwingen (uitkomsten en effect).

• De patiënt staat sceptisch ten opzichte van eigen gedragsveranderingen (wil hij dit als veranderaar?).

Tichy (1983) benadrukt dat hier nog niets staat over de manier waarop genezing dan daadwerkelijk bereikt kan worden. Het ligt niet voor de hand om het been van de patiënt in het gips te zetten. Dus de keuze is enigszins beperkt. Maar er blijft genoeg over om te kiezen: wordt het dieetpillen, psychotherapie, chirurgie of gewoon een stevig gesprek? Of een paar opties tegelijk dan wel na elkaar? Bij deze keuze geeft aanvullende informatie pas de doorslag.

Stel:

• De patiënt raakt het spoor bijster als er gepsychologiseerd wordt (mist daartoe de vermogens als veranderaar?).
• De gezondheidstoestand van de patiënt is slecht (het kan niet meer van hetzelfde)
• Zijn vrouw heeft slechte ervaringen met hartmedicijnen en de man wil daar niet aan (weerstand).

Conclusie

Pas als de arts ook dat allemaal weet, en daar kom je alleen achter als je goed diagnosticeert, zal hij dwingend sturen naar ‘snijden' als strategie. Het is duidelijk wat de kern van het vraagstuk is; 'kwaliteit van het leven verbeteren.' Vervolgens het opstellen van een ‘herstelplan.' Tenminste, als het een arts is die goed luistert. Maar zijn aanpak kan bij de volgende patiënt weer anders zijn.